Zespół pałacowo-parkowy w Lędziechowie

 

Podobnie jak w przypadku niektórych innych okolicznych pałaców i dworów, tak i lędziechowskiej posiadłości nie oszczędził nieubłagany upływ czasu oraz wojenne koleje losu jej właścicieli. Okres największej świetności pałacu przypadł na lata 1849 - 1945, kiedy to majątkiem zarządzał ród Fliessbachów. Pod koniec XIX wieku obiekt rozbudował i znacząco upiększył, nadając mu neoklasycystyczny rys, ówczesny jego właściciel, Carl Fliessbach. Dotychczasowy trzcinowy dach założenia zastąpił łupkiem kamiennym, dostawił skrzydło gospodarcze, leciwe pomieszczenia kuchenne zaadaptował na reprezentacyjną salę balową, wzniósł wreszcie palmiarnię. W późniejszym okresie pałac był jeszcze kilkukrotnie przebudowywany. Wokół urządzono urokliwy park krajobrazowy, zaś w jego sąsiedztwie okazały ogród, a nawet kort tenisowy.

W kolejnych, już powojennych latach, obiekt niszczał, ulegając stopniowej degradacji. Do dziś ocalało jedynie jednokondygnacyjne północne skrzydło budowli, a także kwadratowa w rzucie trzykondygnacjowa wieża, nakryta charakterystycznym baniastym hełmem z lukarnową latarnią. 

Nadto, spośród zachowanych okazów starego, pomnikowego parkowego drzewostanu, uwagę odwiedzających kradnie – wyraźnie wybijająca się ponad otaczający krajobraz – cenna jodła pospolita (biała) o koronie znacznie przewyższającej szczyt pałacowej wieży i obwodzie pnia równym 2,85 m.