Zespół pałacowo-parkowy w Cewicach

 

Na przestrzeni kilku stuleci Cewice były niedużym folwarkiem wchodzącym w skład dóbr rodziny Grelów z Łebuni. Rozwój miejscowości nastąpił w drugiej połowie XIX wieku, po wytyczeniu szosy z Lęborka do Bytowa i powstaniu linii kolejowej łączącej oba miasta. I właśnie w tym okresie, około 1880 roku, wzniesiono (zaś rozbudowano po roku 1905 staraniem Rudolfa Sinnera, ostatniego przedwojennego właściciela majątku) na wschodnim krańcu wsi pałac, nadając mu w decydującej mierze neoklasycystyczny rys. 

Obiekt, umocowany na kamiennych fundamentach, wymurowano z cegły otynkowanej w prostokątny, imitujący ciosany blok wzór (boniowanie). Zwartą, przysadzistą całość założenia, składającą się z trzech segmentów, rozłożono wzdłuż wspólnej osi północ-południe, dekorując dwuosiowymi ryzalitami, zdobionymi arkadowymi płycinami, oraz kompozycją półkoliście zamkniętych otworów okiennych.

W przypałacowym parku, otulającym szczelnie budynek, zachowało się wiele pomnikowych drzew. Na szczególną uwagę zasługuje zespół liczących przeszło dwieście lat 25 okazów buków zwyczajnych oraz 10 lip drobnolistnych. Bolesne wydarzenia drugiej wojny światowej przywodzi na myśl z kolei obelisk upamiętniający księdza Edmunda Roszczynialskiego, wejherowskiego prałata i społecznika, zamęczonego w 1939 roku przez Niemców w podziemiach cewickiego pałacu.